Het EU-verbod op groene claims is de gangbare naam voor Richtlijn (EU) 2024/825, formeel de Richtlijn betreffende het versterken van de positie van consumenten voor de groene transitie (ECGT). De richtlijn verbiedt generieke milieuclaims zoals "milieuvriendelijk" en op compensatie gebaseerde "klimaatneutraal"-labels in business-to-consumercommunicatie binnen de hele EU. De lidstaten moesten de nieuwe regels vanaf 27 september 2026 toepassen, zonder uitzondering voor kleine ondernemingen. Sommige landen lopen achter, maar misleidende groene claims zijn al in de hele EU onrechtmatig. Verkoopt u in de EU? Dan zou elke claim op uw verpakking, website en marketingmateriaal nu al aan deze regels moeten voldoen.
Wat is het EU-verbod op groene claims (ECGT)?
Het EU-verbod op groene claims verwijst naar Richtlijn (EU) 2024/825, ondertekend op 28 februari 2024 (na aanname door het Europees Parlement op 17 januari 2024) en gepubliceerd in het Publicatieblad op 6 maart 2024. De volledige titel is Richtlijn tot wijziging van de Richtlijnen 2005/29/EG en 2011/83/EU wat betreft het versterken van de positie van consumenten voor de groene transitie door middel van betere bescherming tegen oneerlijke praktijken en betere informatie. De gangbare korte vormen zijn ECGT en "Empowering Consumers-richtlijn". In het Duits heet ze meestal de EmpCo-Richtlinie.
De ECGT werkt door twee bestaande EU-consumentenbeschermingsrichtlijnen aan te passen: de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken (2005/29/EG) en de Richtlijn consumentenrechten (2011/83/EU). De grootste impact komt van nieuwe vermeldingen in Bijlage I van de UCPD, de zogenoemde "zwarte lijst" van handelspraktijken die onder alle omstandigheden als oneerlijk worden beschouwd. Praktijken op deze lijst zijn per definitie verboden, zonder dat een individuele beoordeling van consumentenschade nodig is.
Dit is van belang omdat de verboden in Bijlage I rechtstreeks van toepassing zijn. Een toezichthouder hoeft niet aan te tonen dat een specifieke consument is misleid. Zodra de praktijk wordt toegepast, is hij onrechtmatig.
Wanneer is de ECGT van toepassing?
De richtlijn is op 26 maart 2024 in werking getreden, twintig dagen na publicatie. Vanaf die datum lopen er twee termijnen:
| Datum | Wat gebeurt er |
|---|---|
| 26 maart 2024 | Richtlijn treedt in werking |
| 27 maart 2026 | Uiterste datum voor lidstaten om de richtlijn om te zetten in nationale wetgeving |
| 27 september 2026 | Nationale wetten moesten van toepassing zijn op handelaren. Handhaving kan beginnen waar de nationale wet van kracht is |
Operationeel is de toepassingsdatum doorslaggevend. Sinds 27 september 2026 kunnen nationale toezichthouders en rechters optreden tegen de nieuw verboden praktijken, overal waar de nationale wet er is. De Franse DGCCRF, de Nederlandse ACM (Autoriteit Consument & Markt), de Italiaanse AGCM en hun tegenhangers in andere lidstaten handhaven het consumentenrecht. In Nederland past de ACM de Leidraad Duurzaamheidsclaims al actief toe; de nieuwe regels scherpen die handhaving aan zodra de Nederlandse wet in werking is getreden.
De omzetting loopt achter. Op 28 mei 2026 stuurde de Europese Commissie ingebrekestellingen naar 20 lidstaten die geen volledige omzetting hadden gemeld. Frankrijk, Spanje, Nederland, Oostenrijk en Polen staan op die lijst. Duitsland en Italië staan er niet op. Beide landen hebben hun wet in februari 2026 vastgesteld, en beide passen haar toe vanaf 27 september 2026. Nederland heeft zijn wet in juni 2026 gepubliceerd (Staatsblad 2026, 152). Een koninklijk besluit bepaalt het tijdstip van inwerkingtreding. In Frankrijk is het omzettingswetsvoorstel (DDADUE) in februari 2026 door de Senaat aangenomen en lag het in oktober 2026 nog bij de Assemblée nationale. Een late nationale wet vertraagt de nieuwe zwarte lijst, niet het risico. Niet-onderbouwde groene claims zijn in de hele EU nu al aan te pakken als misleidende handelspraktijken, en de Franse DGCCRF handhaaft daar vandaag al op. De zwarte lijst geldt zodra elke nationale wet van kracht is.
Merken die in Frankrijk verkopen, hebben naast deze EU-regels te maken met een specifiek Franse trigger: het publiceren van een becijferde milieu-score voor een product — bijvoorbeeld een cijfermatige CO₂-voetafdruk, en geen verbale claim — verplicht u de officiële coût environnemental (milieukostenscore) te tonen (Décret 2025-957, art. D. 541-245). Controleer of uw producten eronder vallen.
De regels gelden ook voor producten en verpakkingen die vóór 27 september 2026 zijn gemaakt, besteld, gedistribueerd of in de winkel gelegd. In de Q&A bij de richtlijn noemt de Europese Commissie praktische oplossingen. U kunt een claim met een sticker afdekken of corrigeren. U kunt ook bij het verkooppunt informatie toevoegen, naast de betrokken producten. Toezichthouders en rechters mogen meewegen of u redelijke en evenredige inspanningen hebt gedaan om aan de regels te voldoen. In juni 2026 spraken de nationale consumententoezichthouders in het Consumer Protection Cooperation (CPC)-netwerk een gemeenschappelijke aanpak voor deze "oude voorraad" af. Die gaat uit van helpen bij naleving in plaats van sancties, vooral in de eerste maanden.
Wat verbiedt de ECGT precies?
De richtlijn voegt nieuwe verboden praktijken toe aan de UCPD-zwartelijst, plus één nieuwe regel die per geval wordt beoordeeld. De belangrijkste wijzigingen voor merken:
1. Generieke milieuclaims zonder onderbouwing
Woorden als "milieuvriendelijk", "groen", "ecologisch", "biologisch afbreekbaar", "klimaatvriendelijk" en "energiezuinig" zijn verboden wanneer ze als generieke claim over een product, merk of bedrijf worden gebruikt, tenzij de handelaar "erkende uitmuntende milieuprestaties" kan aantonen die relevant zijn voor de claim.
"Erkende uitmuntende milieuprestaties" is een hoge drempel. De overwegingen van de richtlijn maken duidelijk dat dit doorgaans moet worden aangetoond door naleving van de EU-milieukeurverordening (EG) nr. 66/2010 (EU Ecolabel), een vergelijkbaar nationaal of regionaal milieukeurschema dat officieel is erkend onder het recht van een lidstaat, of door topprestaties op het relevante milieuaspect (bijvoorbeeld de hoogste energie-efficiëntieklasse).
In de praktijk kan een klein Nederlands modemerk er niet zomaar van uitgaan dat woorden als "duurzaam" of "milieuvriendelijk" op een t-shirt mogen blijven staan, tenzij dat t-shirt een erkende certificering heeft of zijn milieuprestaties op een vergelijkbaar niveau zijn gedocumenteerd. Nationale toezichthouders en rechters bepalen de precieze drempel bij de handhaving van de regels.
2. "Klimaatneutraal"-claims gebaseerd op compensatie
Dit verbod krijgt de meeste aandacht in de sector. Claims als "klimaatneutraal", "CO2-neutraal", "CO2-neutraal gecertificeerd", "klimaatpositief", "klimaat-net-zero", "klimaatgecompenseerd", "verminderde klimaatimpact" en "beperkte CO2-voetafdruk" zijn verboden wanneer ze zijn gebaseerd op compensatie van broeikasgasemissies buiten de eigen waardeketen van het product.
CO2-credits kopen om emissies te compenseren en het product vervolgens als "klimaatneutraal" labelen, mag niet meer. De claim is alleen toegestaan als de werkelijke levenscyclusemissies van het product op zichzelf klimaatneutraal zijn — door emissiereducties binnen de waardeketen, niet door externe compensatie.
Deze bepaling maakt een groot deel van de huidige klimaatmarketing in mode, voeding, elektronica en consumentengoederen ongeldig.
3. Duurzaamheidskeurmerken zonder certificeringsregeling
Door merken of brancheorganisaties zelf bedachte duurzaamheidskeurmerken die niet gebaseerd zijn op een certificeringsregeling (en niet door overheden zijn vastgesteld) zijn verboden. Een merk kan niet zomaar een eigen "duurzaamheidsster"-rating op de verpakking zetten, tenzij die rating is gebaseerd op een certificeringsregeling. De regeling moet openstaan voor alle handelaren, onder transparante, eerlijke en niet-discriminerende voorwaarden. Een onafhankelijke derde partij moet toezien op de naleving.
Dit raakt de interne duurzaamheidsprogramma's die veel grote retailers en merken de afgelopen vijf jaar hebben uitgerold.
4. Toekomstige milieubeloftes zonder geverifieerd plan
Deze regel staat niet op de zwarte lijst. Het is een nieuwe misleidende handelspraktijk in artikel 6 van de UCPD, dus toezichthouders en rechters beoordelen elke claim per geval. Aspirationele claims als "net zero in 2030" of "klimaatpositief in 2040" vragen om duidelijke, objectieve, openbaar toegankelijke en verifieerbare verbintenissen. Die moeten zijn vastgelegd in een uitvoerig en realistisch uitvoeringsplan met meetbare, tijdsgebonden doelen. Een onafhankelijke externe deskundige moet de voortgang regelmatig verifiëren, en de bevindingen moeten voor consumenten beschikbaar zijn.
Een net-zero-belofte zonder gepubliceerd plan en zonder onafhankelijke verificatie is aanvechtbaar.
5. Andere praktijken op de zwarte lijst
De richtlijn voegt ook een reeks aanverwante verboden toe die zich richten op vroegtijdige veroudering en levensduurclaims:
- Een product als repareerbaar presenteren terwijl dat niet zo is
- Consumenten aansporen verbruiksartikelen (zoals printerinkt) eerder te vervangen dan technisch nodig is
- Software-updates als verplicht presenteren terwijl ze de productfunctionaliteit verminderen
- Onderbouwde claims doen over de verwachte levensduur of gebruikscycli van een product
- Functies die wettelijk al door de EU worden verplicht, presenteren als een onderscheidend kenmerk van het aanbod van de handelaar
De Q&A bij de richtlijn van de Europese Commissie (september 2026) beantwoordt veelgestelde vragen over de nieuwe verboden praktijken.
Wat voegt de Q&A van de Commissie toe over keurmerken, verpakkingsontwerp en QR-codes?
De Q&A van de Commissie is niet bindend. Volgens de Q&A zelf geeft ze de voorlopige standpunten van de diensten van de Europese Commissie weer. Alleen het Hof van Justitie van de Europese Unie kan het EU-recht met gezag uitleggen. Over duurzaamheidskeurmerken, verpakkingsontwerp en QR-codes gaat de Q&A verder dan de tekst van de richtlijn.
Moeten de eigenaar van een regeling en de controleur aparte rechtspersonen zijn?
Ja, volgens de Q&A van de Commissie. Een duurzaamheidskeurmerk dat niet door overheden is vastgesteld, moet zijn gebaseerd op een certificeringsregeling (bijlage I, punt 2 bis, van de UCPD). Volgens artikel 2, onder r), van de UCPD is een certificeringsregeling een verificatieregeling door een derde partij. Die derde partij ziet erop toe of handelaren aan de eisen van de regeling voldoen. Zij moet onafhankelijk zijn van zowel de eigenaar van de regeling als de handelaar. Volgens vraag 8 van de Q&A kan de richtlijn alleen worden nageleefd als de eigenaar van de regeling en de derde partij juridisch gescheiden zijn. Het moeten dus twee verschillende rechtspersonen zijn. Dat geldt ook als een internationale norm toestaat dat één instantie beide taken uitvoert.
Het merk dat het keurmerk toont, mag de regeling zelf bezitten, zolang de regeling aan de hele definitie in artikel 2, onder r), voldoet. De regeling moet openstaan voor alle handelaren die eraan willen en kunnen voldoen, onder transparante, eerlijke en niet-discriminerende voorwaarden. De voorwaarden moeten openbaar zijn en de eisen moeten zijn opgesteld met relevante deskundigen en belanghebbenden. De regeling moet ook procedures voor niet-naleving vastleggen, waaronder het intrekken of opschorten van het keurmerk. Volgens de Q&A geeft de richtlijn bovendien geen overgangsperiode na 27 september 2026. Een regeling die niet aan de definitie voldoet, moet worden aangepast, of het keurmerk moet uit de commerciële communicatie verdwijnen.
Mag u een keurmerk tonen dat een overheid buiten de EU heeft vastgesteld?
Alleen als het keurmerk ook is gebaseerd op een certificeringsregeling, volgens de Q&A van de Commissie. Volgens bijlage I, punt 2 bis, van de UCPD mag een handelaar een duurzaamheidskeurmerk zonder certificeringsregeling tonen als overheden het hebben vastgesteld. De richtlijn noemt zelf als voorbeelden de logo's van het EU-milieukeur en van het EU-milieubeheer- en milieuauditsysteem, EMAS (overweging 7). De richtlijn definieert het begrip "overheid" niet. Uit de bewoordingen en de context van de richtlijn concludeert de Q&A (vraag 17) dat alleen overheden van de EU bedoeld zijn. Volgens de Q&A geeft een keurmerk dat een overheid buiten de EU heeft vastgesteld dus geen vrijstelling. Het mag alleen worden getoond als het is gebaseerd op een certificeringsregeling waarvan een onafhankelijke derde partij de naleving controleert. Importeurs zouden elk keurmerk van een overheid buiten de EU moeten toetsen aan de test van de certificeringsregeling. Hetzelfde geldt voor merken buiten de EU die een keurmerk van een overheid in hun eigen land gebruiken.
Wanneer geldt een groen blaadje op een verpakking als duurzaamheidskeurmerk?
Wanneer de context het op een betrouwbaarheidskeurmerk laat lijken. Volgens vraag 5 van de Q&A kan de gemiddelde consument een groen blaadje of een waterdruppel zien als een vrijwillig betrouwbaarheidskeurmerk of kwaliteitskeurmerk. Dat kan zo zijn als het wordt gecombineerd met logo's of naast uitspraken over duurzaamheid of natuurlijke ingrediënten staat. Of het zo is, hangt volgens de Q&A af van het beoogde gebruik, de algemene context van de communicatie en vooral de perceptie van de consument. Als het zo is, geldt de keurmerkregel: er moet een certificeringsregeling of een overheid achter staan.
Een afbeelding op zichzelf is geen generieke milieuclaim. Volgens vraag 2 van de Q&A kunnen impliciete claims (kleuren of afbeeldingen) zonder geschreven of gesproken tekst niet als generieke milieuclaims worden aangemerkt. Naast geschreven of gesproken woorden kan dezelfde afbeelding wel deel uitmaken van zo'n claim. Afbeeldingen en kleuren kunnen ook misleiden volgens de algemene UCPD-regels, die toezichthouders en rechters per geval toepassen. Volgens de Q&A kunnen zij beoordelen wat de gemiddelde consument verwacht, zonder daarvoor per se een consumentenonderzoek te laten uitvoeren.
Kan een QR-code toegang geven tot het bewijs voor een claim?
Ja voor claims over toekomstige milieuprestaties, volgens de Q&A van de Commissie. Een claim als "net zero in 2030" vraagt om een uitvoerig en realistisch uitvoeringsplan. Een onafhankelijke externe deskundige moet dat plan regelmatig verifiëren en de bevindingen moeten voor consumenten beschikbaar zijn (artikel 6, lid 2, onder d), van de UCPD). Volgens vraag 12 van de Q&A moeten consumenten de bevindingen gemakkelijk kunnen bereiken. Dat kan bijvoorbeeld via een QR-code op de productverpakking of in marketingmateriaal, die naar de bevindingen op de website van de handelaar leidt. Het plan hoeft ook niet op hetzelfde medium als de claim te staan. Volgens de Q&A volstaat het dat de claim consumenten verwijst naar de plek waar de informatie te vinden is.
De Q&A zegt niet dat een QR-code de details kan dragen die een andere claim specifiek maken. Volgens vraag 4 horen die details in duidelijke en opvallende bewoordingen naast de claim of als onderdeel ervan, op hetzelfde medium. Voor verpakkingen en andere media met weinig ruimte herhaalt de Q&A de richtsnoeren van de Commissie uit 2021. Daarin moeten de plaats van de belangrijkste milieuclaim en van de aanvullende informatie de gemiddelde consument het verband tussen beide laten begrijpen. Volgens dezelfde richtsnoeren geldt: als er geen ruimte is om de milieuclaim te specificeren, moet de claim in het algemeen niet worden gedaan.
Geldt de ECGT ook voor kleine merken?
Ja. De ECGT bevat geen mkb-uitzondering. De richtlijn geldt voor alle handelaren die zich bezighouden met business-to-consumercommunicatie in de EU, ongeacht bedrijfsomvang of plaats van vestiging. Een tweepersoonsmerk dat handgemaakte textiel via Etsy aan Duitsland verkoopt, valt onder precies dezelfde verboden als een multinational.
Dat staat in scherp contrast met andere recente EU-duurzaamheidswetgeving. De Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD) kent omvangsdrempels. De Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD) ook. Het voorstel voor een Green Claims-richtlijn zou een uitzondering voor micro-ondernemingen hebben gehad. De ECGT niet.
De brede reikwijdte is structureel: omdat de ECGT werkt via het kader van de UCPD, neemt zij het universele toepassingsbereik van de UCPD over. De UCPD geldt voor alle B2C-handelscommunicatie, zonder uitzondering.
De ECGT is van toepassing op alle commerciële communicatie die gericht is op EU-consumenten, ook van verkopers die buiten de EU zijn gevestigd. Een Amerikaans of Turks merk dat via een eigen webshop, een marktplaats of een fulfilmentdienst aan de EU verkoopt, valt binnen het toepassingsgebied. Nationale toezichthouders hebben jurisdictie op grond van de CPC-verordening (EU) 2017/2394 bij grensoverschrijdende inbreuken die EU-consumenten raken.
ECGT versus de Green Claims-richtlijn: hoe verschillen ze?
In veel berichtgeving worden de ECGT en een ander wetsvoorstel door elkaar gehaald. De EU heeft parallel twee verschillende wetten over groene claims ontwikkeld, en die worden in het nieuws routinematig verward.
| ECGT (Richtlijn 2024/825) | Green Claims-richtlijn (voorstel) | |
|---|---|---|
| Status | Aangenomen, in werking, van toepassing vanaf 27 september 2026 | Voorstel, intrekking aangekondigd in juni 2025 |
| Referentie | PB L van 6 maart 2024 | COM(2023) 166 |
| Aanpak | Voegt verboden toe aan de UCPD-zwartelijst | Zou ex-ante onderbouwing van claims hebben vereist |
| Inhoud | Verbiedt generieke claims en op compensatie gebaseerde klimaatclaims rechtstreeks | Zou Product Environmental Footprint-onderbouwing en verificatie door derden hebben geëist voor expliciete claims |
| Behandeling mkb | Geen uitzondering | Zou een uitzondering voor micro-ondernemingen hebben bevat |
De ECGT is de wet die daadwerkelijk geldt. De Green Claims-richtlijn zou een afzonderlijk, zwaarder regime zijn geweest dat merken zou hebben verplicht elke expliciete milieuclaim wetenschappelijk te onderbouwen voordat zij die maken. De Commissie kondigde in juni 2025 haar voornemen aan om het voorstel voor een Green Claims-richtlijn in te trekken; de trilogen liggen momenteel stil. Het voorstel is nog niet formeel uit het wetgevingsregister verwijderd, maar ligt slapend.
Leest u in vakpers over "de EU Green Claims-richtlijn" die in september 2026 van toepassing wordt? Dan bedoelt het artikel vrijwel zeker de ECGT en wordt de verkeerde naam gebruikt.
Hoe wordt de ECGT gehandhaafd?
De ECGT introduceert geen nieuw handhavingsregime. Zij werkt binnen het bestaande UCPD-kader, wat betekent:
- Nationale toezichthouders en rechters handhaven de regels. Frankrijk: DGCCRF. Nederland: ACM. Italië: AGCM. Duitsland vertrouwt vooral op de rechter: concurrenten, brancheverenigingen en consumentenorganisaties kunnen een handelaar voor de rechter dagen op grond van de Wet tegen oneerlijke concurrentie (UWG). Bij grensoverschrijdende zaken is het Bundesamt für Justiz (het Duitse federale bureau voor justitie) de bevoegde autoriteit. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten staan vermeld op de CPC-pagina van de Europese Commissie.
- Sancties worden vastgesteld door de lidstaten op grond van artikel 13 van de UCPD (zoals gewijzigd door de Omnibus-richtlijn (EU) 2019/2161). Bij wijdverbreide inbreuken die via gecoördineerde grensoverschrijdende handhaving worden aangepakt, moet elke lidstaat boetes toestaan met een maximum van ten minste 4% van de jaaromzet in de betrokken lidstaten. Als er geen omzetgegevens beschikbaar zijn, moet het maximum ten minste 2 miljoen euro zijn.
- Grensoverschrijdende handhaving wordt gecoördineerd via het Consumer Protection Cooperation (CPC)-netwerk. Een klacht in één lidstaat kan gecoördineerd optreden in meerdere jurisdicties uitlokken.
- Collectieve verhaalprocedures zijn beschikbaar onder Richtlijn (EU) 2020/1828, waardoor erkende consumentenorganisaties representatieve vorderingen kunnen instellen.
CPC-coördinatie in combinatie met boetes als percentage van de omzet betekent dat het feitelijke handhavingsrisico voor een merk dat in meerdere lidstaten verkoopt aanzienlijk hoger ligt dan de risico-inschatting per land suggereert.
Wat dit betekent voor de DPP-strategie
De ECGT noemt de ESPR (Verordening (EU) 2024/1781) of het Digitaal Productpaspoort niet rechtstreeks. De twee regelingen richten zich op iets anders: de ECGT controleert de marketingclaim, terwijl de ESPR gestructureerde productdata verplicht stelt. Maar in de praktijk overlappen ze fors.
Wil een merk een milieuclaim doen die de ECGT overleeft, dan moet die claim worden onderbouwd met verifieerbare, traceerbare productdata. Precies wat een DPP is bedoeld te bevatten: materiaalsamenstelling, herkomst van leveranciers, certificeringsverwijzingen en milieugegevens uit de levenscyclus. Merken met een degelijke DPP-data-infrastructuur (en de leveranciersrelaties die deze voeden) zullen merken dat ECGT-naleving aanzienlijk eenvoudiger is dan voor merken die hun duurzaamheidsverhaal puur op marketing baseren.
Dit verband is analytisch, niet juridisch. De ECGT vereist geen DPP. Maar de onderbouwingsinfrastructuur die nodig is voor geloofwaardige milieuclaims onder de ECGT is grotendeels dezelfde als die voor DPP-naleving. Wie het ene bouwt, bouwt feitelijk ook het andere.
Voor merken die op beide sporen onder druk staan, is de praktische volgorde: investeer eerst in productdata, schrap vervolgens onverifieerbare claims, en herontwerp de marketing rond claims die de data daadwerkelijk kunnen verdedigen.
Wat merken nu moeten doen
Vijf stappen, in volgorde van urgentie:
-
Inventariseer elke milieuclaim die u nu gebruikt op verpakkingen, hangtags, uw website, sociale media, marktplaatsadvertenties en e-mailmarketing. Noteer de exacte formulering, waar de claim verschijnt en op welke producten zij betrekking heeft.
-
Schrap de absolute verboden. Verwijder "klimaatneutraal"-labels op basis van compensatie en generieke "eco/groen/duurzaam"-claims zonder erkende uitmuntende milieuprestaties. Verwijder ook eigen duurzaamheidskeurmerken die niet berusten op een certificeringsregeling met toezicht door een onafhankelijke derde partij. Deze zijn niet te redden met voetnoten.
-
Audit certificeringen en keurmerken. Een generieke claim zoals "milieuvriendelijk" mag alleen blijven met erkende uitmuntende milieuprestaties. Dat betekent: het EU-milieukeur (EU Ecolabel), een nationaal of regionaal milieukeurmerk van type I volgens EN ISO 14024 dat in een lidstaat officieel is erkend, of topprestaties op milieugebied op grond van ander EU-recht. De prestatie moet relevant zijn voor de claim. Een duurzaamheidskeurmerk mag alleen blijven als het is gebaseerd op een certificeringsregeling of door overheden is vastgesteld. Bij een certificeringsregeling controleert een onafhankelijke derde partij de naleving. Zelf-gecertificeerde keurmerken kwalificeren dus niet.
-
Bouw het onderbouwingsdossier op. Verzamel voor elke behouden claim het onderliggende bewijs: certificeringsdocumentatie, levenscyclusanalyses, materiaalverklaringen, leveranciersverklaringen. Behandel dit als een nalevingsdossier dat de toezichthouder kan opvragen. Onze DPP-voorbereidingschecklist beschrijft de dataverzamelingsworkflow die tegelijk dienst doet als ECGT-onderbouwing.
-
Informeer uw leveranciers en marketingteam. Nieuwe productteksten, nieuwe verpakkingsontwerpen en nieuwe campagnebriefings moeten vanaf nu volgens de nieuwe regels worden geschreven. Oude claims op nieuwe producten plakken werkt niet.
Pas eerst de claims aan die u zelf direct beheert: uw website, uw advertenties op marktplaatsen en uw campagneteksten. Corrigeer daarna bedrukte verpakkingen die al op voorraad liggen met stickers of mededelingen bij het verkooppunt. Voor een breder beeld van hoe dit past binnen andere deadlines, zie onze DPP-tijdlijn 2026–2030.
Veelgestelde vragen
Wat is het EU-verbod op groene claims?
Het EU-verbod op groene claims is de gangbare naam voor Richtlijn (EU) 2024/825, de Richtlijn betreffende het versterken van de positie van consumenten voor de groene transitie (ECGT). De richtlijn wijzigt de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken om generieke milieuclaims, op compensatie gebaseerde "klimaatneutraal"-labels, duurzaamheidskeurmerken zonder certificeringsregeling en niet-onderbouwde toekomstige milieubeloftes te verbieden. Nationale wetten moesten de richtlijn vanaf 27 september 2026 op handelaren toepassen.
Wat is de EmpCo-richtlijn?
EmpCo is de korte naam die in het Duits voor dezelfde wet wordt gebruikt, afgeleid van de Engelse titel Empowering Consumers. Het is Richtlijn (EU) 2024/825, ook wel de ECGT of het EU-verbod op groene claims genoemd.
Wanneer is de ECGT van toepassing?
De richtlijn is op 26 maart 2024 in werking getreden. De uiterste datum waarop de EU-lidstaten haar in nationale wetgeving moesten omzetten was 27 maart 2026, en nationale wetten moesten vanaf 27 september 2026 op handelaren van toepassing zijn. Sommige lidstaten lopen achter. Waar de nationale wet van kracht is, kunnen toezichthouders en rechters de nieuwe verboden handhaven.
Mag ik nog producten verkopen die vóór 27 september 2026 zijn bedrukt?
Ja, maar de milieuclaims erop moeten aan de nieuwe regels voldoen. In haar Q&A noemt de Europese Commissie praktische oplossingen: de claim afdekken of corrigeren met een sticker, of bij het verkooppunt informatie toevoegen naast de betrokken producten. Toezichthouders en rechters mogen meewegen of u redelijke en evenredige inspanningen hebt gedaan om aan de regels te voldoen.
Mag ik mijn product na september 2026 nog klimaatneutraal noemen?
Alleen als de claim niet is gebaseerd op compensatie van broeikasgasemissies buiten de waardeketen van het product. "Klimaatneutraal"-claims op basis van het kopen van CO2-credits zijn verboden. Het label is uitsluitend toegestaan als de werkelijke levenscyclusemissies van het product neutraal zijn door reducties binnen de waardeketen — en zelfs dan moet de claim verifieerbaar en onderbouwd zijn.
Kan een merk een eigen duurzaamheidskeurmerk maken?
Ja, als het keurmerk is gebaseerd op een certificeringsregeling. De regeling moet openstaan voor alle handelaren, onder transparante, eerlijke en niet-discriminerende voorwaarden. Een derde partij moet toezien op de naleving. Volgens de Q&A van de Commissie moet die derde partij een andere rechtspersoon zijn dan de eigenaar van de regeling.
Mag ik een duurzaamheidskeurmerk tonen dat een overheid buiten de EU heeft vastgesteld?
Volgens de Q&A van de Commissie alleen als het keurmerk is gebaseerd op een certificeringsregeling. De Q&A leest "overheden" in de richtlijn als uitsluitend overheden van de EU. Een keurmerk dat een overheid buiten de EU heeft vastgesteld, krijgt dus geen vrijstelling van de regel over certificeringsregelingen.
Geldt een groen blaadje op een verpakking als duurzaamheidskeurmerk?
Dat kan. Volgens de Q&A van de Commissie kan een groen blaadje of een waterdruppel worden gezien als betrouwbaarheidskeurmerk of kwaliteitskeurmerk. Dat kan bijvoorbeeld zo zijn als het wordt gecombineerd met logo's of naast uitspraken over duurzaamheid of natuurlijke ingrediënten staat. Dan moet er een certificeringsregeling of een overheid achter staan. Een afbeelding op zichzelf, zonder woorden, is geen generieke milieuclaim.
Kan een QR-code verwijzen naar het bewijs voor een milieuclaim?
Voor claims over toekomstige milieuprestaties wel. Volgens de Q&A van de Commissie kan een QR-code consumenten naar het uitvoeringsplan en naar de bevindingen van de onafhankelijke deskundige leiden. Voor andere claims zegt de Q&A dat niet. Daar horen de details die een claim specifiek maken naast de claim of in de claim te staan, op hetzelfde medium.
Geldt er een uitzondering voor kleine ondernemingen onder de ECGT?
Nee. De ECGT bevat geen mkb-uitzondering. De richtlijn geldt voor alle handelaren die zich bezighouden met business-to-consumercommunicatie in de EU, ongeacht bedrijfsomvang of plaats van vestiging. Dat staat in contrast met het voorstel voor een Green Claims-richtlijn, dat micro-ondernemingen zou hebben uitgezonderd en in juni 2025 voor intrekking is aangekondigd.
Hoe verschilt de ECGT van de Green Claims-richtlijn?
De ECGT (Richtlijn 2024/825) is aangenomen en in werking, en nationale wetten moesten haar vanaf 27 september 2026 toepassen. Zij verbiedt specifieke claims door deze toe te voegen aan de UCPD-zwartelijst. De Green Claims-richtlijn (COM(2023) 166) was een afzonderlijk Commissievoorstel dat ex-ante onderbouwing en verificatie door derden van expliciete milieuclaims zou hebben vereist; de Commissie kondigde in juni 2025 haar voornemen aan dit voorstel in te trekken. Berichtgeving die beide namen door elkaar gebruikt, is onjuist.
Wat zijn de sancties bij niet-naleving van de ECGT?
Sancties worden door elke lidstaat vastgesteld op grond van artikel 13 van de UCPD (zoals gewijzigd door Richtlijn (EU) 2019/2161). Bij wijdverbreide inbreuken die via gecoördineerde grensoverschrijdende handhaving worden aangepakt, moet het maximum van de boete in elke lidstaat ten minste 4% van de jaaromzet in de betrokken lidstaten zijn. Als er geen omzetgegevens beschikbaar zijn, moet het maximum ten minste 2 miljoen euro zijn. Lidstaten kunnen ook corrigerende bevelen, productterugroepingen en publicatie van uitspraken opleggen.
Vereist de ECGT een Digitaal Productpaspoort?
Nee. De ECGT noemt de ESPR of DPP's niet. Maar de onderbouwingsinfrastructuur die nodig is om milieuclaims onder de ECGT te verdedigen (verifieerbare materiaaldata, leveranciersherkomst, certificeringsverwijzingen) is grotendeels dezelfde als die voor DPP-naleving. Merken die het ene bouwen, bouwen feitelijk ook het andere.
Over de auteur
