Merken die textiel op de Franse markt brengen, moeten naast de EU-baseline aan drie nationale regels voldoen: een verbod op PFAS-'forever chemicals' in kleding en schoeisel (van kracht sinds 1 januari 2026), verplichte textiel-UPV via het Refashion-stelsel en de coût environnemental (milieukostenlabel). Alle drie gelden voor importeurs en buitenlandse verkopers — niet alleen voor Franse bedrijven.
Frans textielrecht in één oogopslag
| Regel | Status | Wie valt eronder | Belangrijke datum | Wat te doen |
|---|---|---|---|---|
| PFAS-verbod | Van kracht | Iedereen die kleding/schoeisel op de Franse markt brengt | 1 januari 2026 (alle textiel 2030) | PFAS aanwezig/afwezig-verklaringen opvragen bij leveranciers |
| Textiel-UPV (Refashion) | Operationeel sinds 2007 | Alle producenten, importeurs, verkopers | Al verplicht | Registreren bij Refashion; Triman + Refashion-kenmerk aanbrengen |
| Coût environnemental | Vrijwillig te berekenen | Producenten/importeurs/distributeurs van kleding | Zelf publiceren mogelijk sinds okt. 2025; publicatie door derden vanaf 1 okt. 2026 | Eigen score berekenen vóórdat een derde dat doet |
| AGEC-wet – transparantie toeleveringsketen | Van kracht | Iedereen die textiel op de Franse markt brengt | Al verplicht | Land van weven/breien, verven/drukken en confectie bekendmaken |
Wat is het Franse PFAS-verbod voor textiel?
De Franse PFAS-wet (Loi 2025-188 van 27 februari 2025) en het bijbehorende uitvoeringsbesluit (Décret 2025-1376 van 28 december 2025) verbieden de vervaardiging, invoer en verkoop van PFAS-houdende kleding, schoeisel en waterafstotende behandelingen. PFAS — de 'forever chemicals' die worden gebruikt voor vlekken-, water- en vetbestendigheid — zijn verboden voor deze productcategorieën met ingang van 1 januari 2026.
PFAS — per- en polyfluoralkylverbindingen — zijn een grote familie synthetische chemicaliën die in de textielindustrie worden gebruikt vanwege hun afstotende werking voor water, olie en vlekken. Ze zijn ook persistent in het milieu en het menselijk lichaam, wat de reden is dat toezichthouders ze steeds vaker aanpakken. Het Franse verbod treft het eindproduct én de behandeling die erop wordt aangebracht: een duurzame waterafstotende coating (DWR) op een jas valt volledig onder het verbod, niet alleen kledingstukken waarbij PFAS in de basisstof verwerkt zit.
Er zijn twee uitzonderingen. Een uitverkoopvenster van 12 maanden geldt voor producten die vóór 1 januari 2026 zijn vervaardigd, zodat bestaande voorraad gedurende 2026 nog kan worden verkocht. Beschermende kleding voor het leger en voor brandweerlieden is vrijgesteld, omdat voor die toepassingen nog geen levensvatbare PFAS-vrije alternatieven beschikbaar zijn. Het verbod wordt vervolgens aanzienlijk uitgebreid: vanaf 1 januari 2030 geldt het voor alle textiel, inclusief woning- en meubeltextiel zoals bekleding, gordijnen en beddengoed.
Frankrijk staat hier niet alleen in. De EU werkt aan een universele PFAS-beperking onder de REACH-verordening, waarbij een advies van het wetenschappelijk comité van ECHA (SEAC) rond einde 2026 wordt verwacht. Die beperking is nog niet aangenomen en de reikwijdte en timing liggen nog open. In elk geval plaatst een tijdige naleving van het Franse verbod u nu al vóór op wat de EU waarschijnlijk als volgende stap zal vereisen.
Handhaving berust bij de DGCCRF, de Franse autoriteit voor consumentenbescherming en mededinging. Niet-conforme producten kunnen van de markt worden gehaald en op grond van nationaal recht zijn boetes van toepassing.
Een PFAS aanwezig/afwezig-verklaring is ook een sterk kandidaatsgegeven voor een textiel Digitaal Productpaspoort. Door die informatie eenmalig bij uw leveranciers op te vragen, dient het zowel het Franse verbod als uw DPP-dataset.
Geldt het PFAS-verbod voor ingevoerde kleding?
Ja. Omdat het verbod de vervaardiging, invoer én verkoop omvat, wordt een importeur of buitenlandse e-commerceverkoper die PFAS-houdende kleding of schoeisel op de Franse markt brengt, op exact dezelfde manier aangesproken als een Franse fabrikant. Er is geen uitzondering voor producten die in het buitenland zijn gemaakt. De verplichting is gekoppeld aan het op de markt brengen in Frankrijk.
Buitenlandse verkopers en importeurs vallen eronder. Importeert u in Frankrijk of verstuurt u rechtstreeks vanuit het buitenland naar Franse klanten, dan geldt het PFAS-verbod voor u. De trigger is het op de Franse markt brengen van het product, niet waar uw bedrijf is gevestigd of waar het kledingstuk is gemaakt. Marktplaatsen en directe e-commerce vallen er allebei onder.
Hoe werkt textiel-UPV in Frankrijk?
Frankrijk kent al sinds 2007 een verplichte textiel-Uitgebreide Producentenverantwoordelijkheid (UPV) via het Refashion-stelsel. Iedereen die textiel op de Franse markt verkoopt — Frans of buitenlands, groot of klein — moet zich bij Refashion registreren en einde-levenscyclustarieven betalen. Dit is nu al van kracht, jaren vóór de EU-brede uitrol (ruwweg april 2028) onder de herziene Kaderrichtlijn afvalstoffen. Frankrijk vereist ook het Triman-logo plus het Refashion-sorteerkenmerk op producten, zodat consumenten weten hoe ze die kunnen afvoeren. Voor producentdefinities, ecomodulatiewerking, tariefniveaus en de EU-tijdlijn van 2028 verwijzen we naar onze uitgebreide uitleg over EU-textiel-UPV.
Wat is de coût environnemental (milieukostenlabel)?
De coût environnemental is Frankrijks op levenscyclusanalyse (LCA) gebaseerde milieukostenscore voor kleding, vastgesteld bij Décret 2025-957 van 6 september 2025. Merken kunnen hun score zelf publiceren sinds 1 oktober 2025. De score wordt berekend met Ecobalyse, de officiële rekentool van de Franse overheid — Ecobalyse is de tool, niet de naam van het label. De score zelf mag dan ook nooit 'Ecobalyse' worden genoemd.
Het toepassingsgebied is specifiek: 11 categorieën kleding. Schoeisel, accessoires, lederwaren en artikelen die voor meer dan 20% uit niet-textiel bestaan naar gewicht, zijn uitgesloten. Een zwaar versierd stuk met veel hardware kan dus buiten de milieukostenscore vallen, maar nog steeds onder het PFAS-verbod, de UPV en de AGEC-wet. Binnen het toepassingsgebied geldt de score voor alle producenten, importeurs en distributeurs die textielkleding op de Franse markt brengen, ongeacht herkomst of bedrijfsomvang. Handhaving berust opnieuw bij de DGCCRF.
De score resulteert in één milieukostengetal, berekend op basis van een volledige levenscyclusanalyse van het kledingstuk. Het getal is gebaseerd op reële productkenmerken, niet op een zelfverklaard oordeel, zodat uw cijfer even betrouwbaar is als de onderliggende data. Dat is de reden om de score zelf te berekenen in plaats van standaardaannames te laten gelden.
Bereid u voor door uw eigen score via de Ecobalyse-rekentool te berekenen vóórdat een derde dat doet, en verzamel de LCA-invoergegevens die daarvoor nodig zijn: materiaalsamenstelling, productgewicht, land van oorsprong en afwerkingsbehandelingen. Deze score put uit dezelfde LCA-, materiaal- en toeleveringsketengegevens als een Digitaal Productpaspoort, zodat de gegevens die u voor een DPP verzamelt de berekening rechtstreeks voeden.
Is de milieukostenscore verplicht?
Dat hangt ervan af — en dit is het onderdeel dat merken het vaakst verkeerd begrijpen. De score is vrijwillig te berekenen: er bestaat geen algemene verplichting om hem te berekenen en te tonen. Twee omstandigheden veranderen dat voor individuele merken. Ten eerste kan vanaf 1 oktober 2026 elke derde partij (een ngo, een journalist of een concurrent) de score van een kledingstuk berekenen en publiceren op basis van standaardgegevens; het merk heeft daarna één maand om te reageren met een eigen score. Ten tweede is weergave uitsluitend verplicht voor een merk dat al een andere milieuclaim maakt — een merk dat al een CO₂-voetafdruk toont, bijvoorbeeld. Die trigger via 'een andere milieuclaim' loopt parallel aan de EU-regels voor groene claims, zodat elk merk dat al duurzaamheidsclaims maakt de score in de praktijk als verplicht moet beschouwen.
Bereken uw score vóórdat iemand anders dat doet. Ook al is het berekenen van de score vrijwillig, het publicatierecht van derden vanaf 1 oktober 2026 betekent dat een merk dat niets doet toch een score op basis van standaardgegevens gepubliceerd kan zien worden, met slechts één maand reactietijd. Door uw eigen score eerst te berekenen — met uw echte productgegevens — blijft u in controle over het getal.
Wie moet voldoen bij de verkoop van textiel in Frankrijk?
Alle drie de regels — plus de AGEC-wet — zijn marktgebaseerd en herkomst-agnostisch. De trigger is het op de Franse markt brengen van een product, niet waar het bedrijf is gevestigd of waar de goederen zijn gemaakt. Importeurs, online marktplaatsen en buitenlandse e-commerceverkopers die rechtstreeks naar Franse klanten versturen, vallen er allemaal onder. Bedrijfsomvang schept geen vrijstelling: een klein buitenlands merk dat een handvol kledingstukken naar Frankrijk verkoopt, heeft dezelfde verplichtingen als een grote Franse fabrikant.
Hoe de Franse textielregels samenhangen
Frankrijk stapelt nationale textielregels op de EU-basis van DPP en ESPR en loopt doorgaans voor op de rest van de EU. Dat maakt het een nuttige vooruitblik op de richting die EU-textielwetgeving opgaat. De rode draad die dit alles verbindt, is productdata.
Een vierde Franse regel maakt dit concreet. De AGEC-wet (Décret 2022-748) verplicht al tot vermelding van waar een textiel is geweven of gebreid, waar het is geverfd of bedrukt en waar het is geconfectioneerd. Dat is zo dicht als een geldende nationale regel kan komen bij de traceerbaarheidsgegevens van een Digitaal Productpaspoort. Het PFAS-verbod wijst dezelfde kant op: zorg er nu voor dat u eraan voldoet, en u loopt ook voor op de EU REACH-beperking die nog moet komen. Samen genomen bevoordelen deze regels merken die productdata behandelen als infrastructuur in plaats van papierwerk — eenmalig verzamelen, gestructureerd opslaan, hergebruiken. Dat is dezelfde logica als achter een Digitaal Productpaspoort voor modemerken.
Veelgestelde vragen
Geldt het Franse PFAS-verbod voor ingevoerde kleding?
Ja. Het Franse PFAS-verbod (Loi 2025-188 en Décret 2025-1376) verbiedt de vervaardiging, invoer en verkoop van PFAS-houdende kleding en schoeisel die sinds 1 januari 2026 op de Franse markt worden gebracht. Omdat het verbod invoer en verkoop omvat, worden buitenlandse fabrikanten, importeurs en e-commerceverkopers die naar Frankrijk versturen op dezelfde manier aangesproken als Franse bedrijven. De trigger is verkoop naar Frankrijk, niet waar het product is gemaakt.
Wat is de coût environnemental (het milieukostenlabel)?
De coût environnemental is Frankrijks op levenscyclusanalyse gebaseerde milieukostenscore voor kleding, vastgesteld bij Décret 2025-957. Merken berekenen hem met Ecobalyse, de officiële rekentool van de Franse overheid — Ecobalyse is de tool, niet het label. De score beoordeelt een kledingstuk op milieu-impact aan de hand van invoergegevens zoals materialen, gewicht, land van oorsprong en behandelingen, en is van toepassing op kleding die op de Franse markt wordt gebracht.
Is de milieukostenscore verplicht in Frankrijk?
Niet als algemene regel. De score is vrijwillig te berekenen. Vanaf 1 oktober 2026 kan echter elke derde partij de score van een kledingstuk berekenen en publiceren op basis van standaardgegevens; het merk heeft daarna één maand om te reageren met een eigen score. Afzonderlijk daarvan is weergave uitsluitend verplicht voor merken die al een andere milieuclaim maken, zoals het tonen van een CO₂-voetafdruk.
Dekt het Franse milieukostenlabel ook schoeisel?
Nee. De coût environnemental omvat uitsluitend 11 categorieën kleding. Schoeisel, accessoires, lederwaren en artikelen die voor meer dan 20% uit niet-textiel bestaan naar gewicht, zijn uitgesloten. Andere Franse regels — het PFAS-verbod, de textiel-UPV en de AGEC-wet — gelden ruimer, inclusief voor schoeisel. Een product dat buiten de milieukostenregelgeving valt, kan dus nog steeds onder de andere drie regels vallen.
Heb ik een Digitaal Productpaspoort nodig om aan de Franse textielregels te voldoen?
Nee. Het Franse PFAS-verbod, de textiel-UPV, de milieukostenscore en de AGEC-wet zijn afzonderlijke nationale regels met eigen rechtsgrondslagen; een Digitaal Productpaspoort is niet wettelijk vereist om eraan te voldoen. Maar dezelfde productdata — materiaalsamenstelling, toeleveringsketenherkomst en LCA-invoergegevens — geeft antwoord op alle vier. Wie die gegevens eenmalig voor een DPP verzamelt, heeft ook de Franse regels gedekt, zodat beide elkaar versterken.
De Franse textielregels draaien allemaal op dezelfde productdata. PassportCraft helpt merken die materiaal-, toeleveringsketen- en LCA-gegevens eenmalig te verzamelen en te hergebruiken voor meerdere nalevingsverplichtingen. Ontdek hoe een Digitaal Productpaspoort voor modemerken daarin past.
Dit artikel is algemene informatie, geen juridisch advies. Verifieer uw actuele verplichtingen aan de hand van de relevante Franse besluiten en wetten en raadpleeg een gekwalificeerde adviseur voordat u hierop vertrouwt bij nalevingsbeslissingen.
